Diner voor acht (1993)

Diner voor acht


Blij verrast was mijn reactie op Merel's uitnoding om uit eten te gaan met de hele gang om daarna de bloemetjes buiten te zetten in het discotheater. Merel, nog steeds mijn lieveling, uitdaging en schijnbaar onbereikbaar doel.

Lees meer...

 

Het

Historisch verhaal uit 1992 over Discotheek IT

HET is anders, HET is vreemd, HET is overwegend homofiel, HET zweept op, HET dweept, HET swingt, HET is extreem, HET is Amsterdam. Alleen in Amsterdam kan je op zondagnacht een rijke scharkering van extreme types bij elkaar vinden in het uitgaansleven. Van bizar tot gewoontjes, van erotisch tot pornografisch, je vind 't in HET.

Lees meer...

 


Chill

Een bezoekje aan het Belgische Hoogstraten doet mijn dag altijd goed. Zo ook dit keer. Een lekker zonnetje, gemoedelijke sfeer en zowaar je hoeft je maar binnen een straal van 5 meter van een zebrapad te bevinden en elke automobilist gaat steil in de ankers. Je kunt op je dooie akkertje oversteken. Vriendelijkheid troef. Wel even een andere ervaring dan als ik me in de Rivierenbuurt bij een zebrapad meld. Je wordt er zelf ook zo lekker easy-going van en dat maakt dus mijn dag als ik Belgie weer eens aandoe.

Lees meer...

 


'Glippen' op de tram

Ik weet me nog goed te herinneren dat ik als jochie van een jaar of twaalf gefascineerd was door de Amsterdamse trams en dan vooral door de trams in de buurt waar ik geboren en getogen ben, die mooie rivierenbuurt. Ik kan me nog vaag de blauwe versies van deze trams herinneren maar zeker nog die grote gele reuzen, die spraken enorm tot mijn verbeelding.

Lees meer...

 

Herman


(verhaal uit 1991, ongecorrigeerd & pre-internet)

De intercity van 08:03 uur van Amsterdam naar Rotterdam vertrok 2 minuut 30 te laat. IJverig noteerde Herman dit gegeven in zijn voorwerkboekje, zwarte kaft, keurige bladzijden zonder ezelsoren. Herman hield van netheid. Herman hield van orde, een te laat vertrekkende trein was voor hem een irritatie van de eerste orde.

Lees meer...

 


Spring en spetter nog éénmaal

Texel, zomer 1990

De parachute is voor vijf rottige guldentjes gevouwen door een studente die op deze manier haar schamele basisbeurs aanvult. Het is een vervelend werkje en tevens zeer tijdrovend. Je chute laten vouwen door een ander is eigenlijk een beetje spelen met je leven. Zij hoeft er uiteindelijk niet mee omhoog en zou ze echt overnieuw beginnen als ze enigzins twijfelt over de nauwkeurigheid van haar werk. Er liggen nog acht hoopjes stof te wachten a vijf gulden de stuk. De werkdruk is groot en nogmaals, zij hoeft er toch niet mee naar boven.

Lees meer...