Klokkenluiden

De eeuwigheid blijft

Zo gauw het orgel aan het einde van de dienst begon te spelen sloop ik door de zijdeur van ons dorpskerkje naar buiten. Dat was op die zondagen waarop de koster mij de klok liet luiden. Ik trok dan aan het dikke touw en voelde hoe de bel boven in het torentje eerst langzaam en dan vlugger heen en weer ging. Het duurde even, maar dan hoorde ik het eerste gelui. Het gaf een geweldig gevoel te weten dat zo direct, wanneer de mensen door de dubbele deuren de kerk verlieten, dat deden onder het gelui van mijn klokken.

De volgende ochtend kon ik dan op school vertellen dat ik de dokter, de notaris en het hoofd van de brandwacht met hun vrouwen de kerk uit heb zien lopen, terwijl ik aan het klokkentouw mocht trekken…. Soms droomde ik dat ik ooit nog eens een heel echte klok mocht luiden. Want ons dorpskerkje had maar één bel. En dat was eigenlijk een heel kleine bel. In de zomervakantie logeerde ik soms bij mijn oom en tante in Amsterdam. Bij hun om de hoek stond ook een kerk. Maar dat was een hele grote kerk. Met wel honderd banken. En een enorm altaar met daarboven een bijna gouden kruis. De pastoor had ook veel mooiere gewaden aan dan de pastoor bij ons op het dorp. Aan het begin van de dienst luidden daar wel zes klokken. Ik heb wel eens gezien hoe zes van die hele grote kerels daar onder in die hele hoge toren aan de touwen stonden te trekken. Soms zwaaiden ze zelf met het touw heen en weer. Ik heb de koster daar eens verteld dat ik bij ons op het dorp mocht luiden. Hij schudde zijn hoofd. Ik kreeg geen kans om dat hier in de grote stad ook te doen. “Tja, dat is in het dorp. Maar hier in de grote stad mag dat niet. Dat vindt de bisschop vast niet goed”.

Nee, zelf luiden mocht ik daar niet maar ik vond het al machtig genoeg om naar de zes mannen te kijken. Klokkenluiden was toen indrukwekkend.
OOOOOOOOO

Het is een winterse donderdagmiddag. Zo direct zullen we onze oud-collega naar zijn laatste rustplaats begeleiden. De pastoor staat klaar in zijn gewaad om de begrafenis te leiden. Zijn assistent draagt een kelk met het wijwater en de wierook. En natuurlijk de grote stok met daarboven het kruis met de Heere Jezus erop bevestigd. Voordat de stoet zich in beweging zet loopt de assistent van de pastoor nog even naar de kapel. Daar zit een klein zwart kastje op de buitenmuur. Midden in het kastje zit een sleutelgat. Het lijkt op het contactslot van een auto. De assistent steekt een sleuteltje in het slot en draait het een kwartslag om. Boven onze hoofd begint de klok te luiden…..

Tijden zijn verandert. De koster is een assistent geworden. Het klokkentouw is verdwenen . De klokkenluider is een klein sleuteltje geworden. De stoet zet zich langzaam in beweging. De tijden zijn verandert. De weg naar de eeuwigheid is hetzelfde gebleven.

Rabbijn L.B. van de Kamp

Ben ik weer!

Geen writers-block of zo hoor, gewoon even bezig met van alles en even kort op vakantie geweest. Mijn reisverhalenl wel gepubliceerd voor intimi, want ach, wat interesseert het grotere publiek nou mijn beslommeringen en mijn bikini- foto's van het zon overgoten Griekse eiland terwijl het hier in Amsterdam miezert?

Maar vandaag is het ietsjes vrolijker buiten want de zon schijnt weer eens na dagen grijs en grauw weer.

De buurt is al weken opgevrolijkt door feestverlichting. 's Avonds lees je in LED(?) verlichting dat je maar fijne feestdagen hebt. Je kan maar beter vroeg zijn met je geluk wensen....

Ik ben al een gelukkig mens, gelukkig ;-) want ik ben gezegend met een lieve inner circle: Zaterdag liep ik een blessure op tijdens een hardloop training op t strand van Zandvoort.
Door mijn vriendin werd ik werd netjes naar de eerste hulp gebracht, medicijnen haalde ze, boodschappen werden gedaan, de buurvrouw bracht me heerlijke hariri, mijn broer speelde chauffeur, er komt elke dag gezellig bezoek met wat lekkers, iedereen biedt aan iets te doen en ik hoef lekker niet uren in de file te staan om naar mijn werk te gaan. Ziekte verlof, zielig! Echt niet! En de zon schijnt ook nog! Kijk maar!

---

Nazomeren

Het is donker als de wekker gaat om half 7. Op weg richting Den Haag begint het te miezeren en ik sluit aan in de file. De zon laat zich niet zien vandaag. Jammer, de laatste tijd was het steeds vrolijk weer. Ik surf op internet en zoek de zon. Gevonden! Ze is in vandaag nog in Griekenland gezien. Acht uur lang en 27 graden heet.

Zo snel mogelijk nazomeren dan maar. Na enige twijfel druk ik op "Boeken". Zo. Dat gaat rap. Mijn etickets zijn me toegestuurd per mail en zaterdag zie ik de zon weer!

Ik moet er even aan wennen dat ik over een paar dagen helemaal NIETS hoef! Afspraken zeg ik af en stel ik uit. Later! Als ik bruin en uitgerust terug kom! Tot ziens! (En... best eng... zo alleen zonder ...LAPTOP!!!)

---

---

He Mo, ben ik nou een moppersmurf?

Van de week sprak ik af met de hoofdredacteur van een bekend buurtblad nog wel, op een terrasje in mijn buurt.
Ik zocht een lege stoel. Die waren er genoeg. Lege tafels niet. De tafels waren bijna allemaal vol.

Koffiekopjes, schoteltjes met half opgegeten appeltaart (niet bestellen dus!) en volle asbakken.

Ik besloot positief te blijven. Het was tenslotte prachtig weer. Heus niet de beroertse, maakte ik zelf mijn tafel leeg. Had ook graag een schoon tafeltje gewild maar had geen vaatdoekje bij me.

We zaten een tijdje en een kopje cappucino had ik best wel zin in. (Ooooh graag een lekker nogaatje of koekje erbij?). Na een tijdje zag ik iemand voorbij flitsen die best wel eens van de bediening had kunnen zijn. "Hallo? Werkt u hier?" "Meneer? Werkt u hier?" "Kan ik iets bestellen, ALSTUBLIEFT?"

Ik kom er zoooo aan...

Tja, personeel is niet altijd te onderscheiden zonder dienblad, een schort voor of een driftige blik...
Raar idee dat wij al n tijdje op het terras zitten en vragen of we alsjeblieft MOGEN bestellen?!

---