Snel doorroken

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik naar een roker te kijken, en natuurlijk af en toe op het beeldscherm om de tekst nog enigzins leesbaar te houden. De roker, of beter rookster, is op het plein voor mijn huis neergestreken op een bankje in het lentezonnetje. Wat was het gisteren en is het vandaag een fantastisch lekker weer he. Ze slaat een krantje open en ik zie opeens een rookpluim achter haar hoofd verwaaien. O, ze rookt en ze rookte dus al toen ze aankwam schijnbaar. Op het bankje er tegenover zitten twee jongedames, van de naburige middelbare school,in een boek te pluizen en zij roken niet. Ze ogen ook rustiger dan de rookster die de hele tijd ruzie met haar krant en de wind lijkt te hebben, er gewoon verkrampter bijzit en dik ingepakt is in een jas. De meiden er tegenover komen relaxed over en zitten in een t-shirtje te genieten en huiswerk door te nemen. Wat mooi toch dat roken haar stoerheid grotendeels verloren heeft onder de jeugd.

De rookster geeft me geen trek merk ik, wel de gedachte dat ik hier eens iets over ga schrijven. Dan komt bij mij nog het moment van, ow lekker dan steek ik er een peukie bij op terwijl ik schrijf. Ik doe dat uiteraard niet en de gedachte is even snel weer weg als ze kwam. Ze neemt trekje na trekje en wel in een razendtempo valt me op. Schijnbaar heeft ze een tijd ergens gezeten waar je niet mocht roken. Het naroken, het inhaalgedrag is overduidelijk en of er nou echt van genoten wordt vraag ik me af. Pas als de sigaret helemaal tot op het filter opgerookt is realiseert ze zich opeens dat ze ook nog niet gegeten heeft en pakt een wit bolletje met... ja met wat weet ik niet, daar is de afstand tussen haar en mij dan weer net te groot voor. Het broodje gaat naar binnen en meteen daarna, wat ik als ex-roker ook altijd deed, gaat de hens in de volgende peuk. Ze heeft echt een nicotinegebrek opgelopen dat ingehaald dient te worden. Deze kan volgens mij al nooit meer zo lekker zijn als de sigaret hiervoor en toch, net als ik destijds, neemt ze 'm. Ik heb een vermoeden waarom. Als ik in de tijd dat ik nog rookte even pauze had van een plek waar niet gerookt mocht worden, zeg 30 minuten, dan rookte ik in die tijd het maximaal aantal sigaretten weg dat mogelijk was. Voorroken noem ik dat. Je weet dat je ergens naartoe gaat waar niet gerookt mag worden en je probeert in een half uur 4, en het liefst 5,  sigaretten weg te stampen voor je weer naar deze vreselijke niet roken plek gaat. Ik ben wel blij dat ik dat gedrag nu niet meer heb.

Opnieuw rookt ze onrustig, snelle haaltjes snel achter elkaar om maar niks van de tabak zomaar te laten verbranden in de buitenlucht. Stel je voor dat je niet elk zuchtje beschikbare rook naar binnen zuigt. De peuk heeft het filter bereikt en gaat achteloos op de grond, ze kijkt op haar klokje. De neus in het wit ogende gezicht wordt gesnoten en ik denk dat ze nu manmoedig op gaat staan om naar die vreselijke niet roken plek terug te gaan. Alle moed is bij elkaar geraapt, daar gaan we weer. Maar ik val bijna van m'n stoel als ik zie dat nog geen 60 seconden na de laatste sigaret er nu nog een opgestoken worrdt. Wow, die is net zo verslaafd als ik was. Ze staat op en begint rokend van het plein af te lopen. De peuk is dus opgestoken om maar maximaal gebruik te maken van de tijd die resteert. Het stukje dat ze nog moet lopen wordt volledig uitgenut.

Waarom schrijf ik dit allemaal op? Omdat ik eens wilde zien of ik m'n oude ik in een roker herken, of die roker er nou van geniet en in hoevere de verslaving het gedrag beinvloedt. Nou ik heb genoeg gezien. De rookster zag er vaal uit, was onrustig, moest na- en voorroken en nam nauwelijks de tijd om gewoon te eten en een krantje te lezen. Haar hele pauze was opgebowud rondom het roken. Ik ben eigenlijk toch wel blij dat ik dat niet meer heb zeg ondanks dat ik roken soms lijk te missen. De twee jonge meiden staan ook op en banjeren schuin over het plein weg. School begint weer.

Het gaat me gelukkig alweer dagen makkelijk af en dit soort observaties helpt me als ik wel eens een neiging heb om weer te gaan roken. Ik vraag me dan altijd af, wil jij dit ook weer? En dan is het antwoord meestal toch wel heel duidelijk Nee.

Nou ja zeg, het is iets met dat bankje hoor, de volgende is neergestreken en begint een shaggie te rollen... haha, nog een verhaal dan maar.

Terug naar Start

O, m'n benen voelen weer als elastiek en de nicotinedrang lijkt er wel weer in te zitten als in week 1. Al 4 dagen gaat het opeens moeilijker voor me en vanochtend lijkt wel een soort hoogtepunt daarvan. Althans, laat ik hopen dat het hoogtepunt niet nog verder ligt want ik heb het er moeilijk mee vandaag. Ik heb zin, trek, mis iets, ik weet niet goed wat het is maar de verschijnselen lijken echt weer op de eerste week. Onrustig en ongeconcentreerd. Ik heb eigenlijk nog zat werk te doen maar heb er geen zin in en kan me er niet toe zetten. Het ging best okay allemaal en ik begon zelfs minder aan roken te denken en soms zelfs een stuk minder de laatste tijd. De laatste paar dagen is het echter weer bijna 24 uur per dag roken wat de klok slaat. Ik word er doorziek van, ik wil er helemaal niet aan denken en de gedachte verdrijven. Ik ben denk ik echter wel zo ver dat ik me besef dat de gedachte alleen maar verdwijnt als je 'm toestaat en je er niet teveel tegen verzet. Nou dat moet dan maar maar het is echt een tegenvaller na 5 weken, het lijkt wel monopoly.... u gaat direkt terug naar start. Ik voel me daar moedeloos over maar zal de dobbelsteen weer ter hand nemen en gooien om weer een paar plekken vooruit te gaan. Twee zessen hoop ik.

Gelukkig weet ik nu uit ervaring wel dat deze behoefte aan roken aanzwelt en aanzwelt en opeens wegzakt. Ik heb dat al eens eerder meegemaakt de afgelopen weken en ben er altijd wat sterker uitgekomen. Nog even volhouden.

Ronde 4, 8 tellen

Kedeng, daar was een links rechts combinatie afgesloten met een uppercut. Ik ga neer in ronde 4 en alles wordt eventjes zwart voor m´n ogen. Ik hoor gejuich en tegelijkertijd boegeroep en aanmoedigingskreten. Sta op, sta op! Ik schud m´n hoofd en zie een man over me heen gebogen staan, zwart wit hemd aan en tegenlicht aan de randen van zijn krulhaar. Iets verderop zie ik een rood aangelopen monstertje met de armen in de lucht staan juichen en het publiek opzwepen. `Het zal toch niet waar zijn? Al rondes lang weersta ik elke tik die ik te incasseren krijg van het nicotinemonster en nu lig ik opeens op de grond, te snakken?´

´No way jose, dit gevecht is nog niet over.´ Ik krabbel overend terwijl de zwart witte man telt. Zes, zeven, acht, en ik sta weer. Ik knik naar de scheids en breng beide vuisten voor het gezicht. Het nicotinemonster dat zich al als winnaar beschouwde kijkt om en heeft een glazige blik vol ongeloof. ´Nee he, staat ie nou alweer? Ik word doodziek van dat joch.´

Ik glimlach alleen maar naar ´m en wenk ´kom maar, kom maar, ik lust je rauw´.

Oftewel ik heb een wat moeilijke stoppen-met-roken dag vandaag.

Onthersenspoeling

Mijn hersenen deden het gisteren niet meer. Ik schrok er wel even van. Korsakov, vroege dementie of een lichte hersenbeschadiging, Niks van dat alles, mijn hersenen gingen zich eindelijk eens een dagje zo gedragen zoals een vriend van mij voorspelde. Hij vertelde mij toen ik stopte dat gedrag, welke gedrag dan ook en hoelang het ook aangeleerd is, binnen 40 dagen kan veranderen cq verdwijnen. Net als jullie lijd ik aan het constante denken aan roken en ik had die vriend welhaast vervloekt. Tot gister. Aan het einde van de dag mijmerde ik nog wat in bed en bedacht me opeens dat ik die dag haast niet aan roken gedacht had. Ik was helemaal verbaasd en vroeg me nog eens af `Heb ik er echt nauwelijks aan gedacht`en kwam ik wederom tot de conclusie dat het waar was. Blijheid openbaarde zich en een grote bobbel onder mijn dekbed was daar het bewijs van. De gebalde overwinningsvuist gaf deze vorm dames en heren. Dit voor de goede orde.

Het drong ook tot me door dat ik al wat vaker wakker word zonder gelijk aan roken te denken. De progressie zit er dus lekker in. Okay, vandaag even niet want ik voel vandaag weer vaak de neiging een sigaret te grijpen, of beter, de sigaret probeert mij weer te grijpen. Tuurlijk doe ik niet mee met dat rotjoch maar ik zou nu toch graag zien dat deze gedachte definitief een contact en gebiedsverbod met mij krijgt opgelegd van de rookjustitie.

Ow, ik ben ook ongemerkt door de 1000 niet gerookt gegaan, de gewichtstoename is gestopt bij 3 kilo en heb hier een flink pak tientjes liggen ter beloning van mijn inspanningen. Misschien beloon ik mezelf komend weekend wel op een overdosis nicotinekauwgum. Als u niks meer hoort, dan ben ik ff onder zeil. Tjiep tjiep.

Alco en Nico spannen samen

Gisteravond twee lesjes en iets over mezelf geleerd maar vandaag betaal ik daar wel de prijs voor. Lekkere vage instartzin die wel om enige uitleg vraagt.

Ik kreeg gisteren van Champix een mailtje dat ik al op dag 26 zat met stoppen met roken en dat het tijd was mezelf in gevaar te gaan brengen, oftewel de uitdaging op te gaan zoeken en te weerstaan. Champix was ervan overtuigd dat ik nu zo ver ben dat ik dat aankan. Ik moest van hen met een roker gaan stappen en de avond door zien te komen. Nou recalcitrant als ik ben dacht ik natuurlijk gelijk 'en dat maak ik zelf nog wel uit, of ik uitga met een roker ja!'.

Ik zou deze test dus aan mezelf voorbij hebben laten gaan ware het niet dat het toeval wilde dat ik die avond met een rookster afgesproken had voor een avondje bij mij. Samen eten, samen gezellig wat drinken en bijpraten, je kent dat wel. Ik zag er zelf wel een beetje tegenop want dit was toch de eerste keer dat de sigaretten zo dichtbij me zouden komen en zo beschikbaar zouden zijn onder het genot van een drankje.

De bel gaat en daar is ze dan. Er wordt wat gekletst, we eten een voorafje en terwijl ik de borden naar de keuken breng begint ze onrustig rond te lopen, kijkt om zich heen en mompelt wat verbaasd. 'Zeg, rook jij niet meer ofzo, ik zie geen asbakken?'. Nou en dat klopt dus als een bus, ik rook niet en heb dus ook geen asbakken meer in huis. Ik voel me trots, voel leedvermaak en tegelijk weet ik dat mijn uitdaging nu echt gaat beginnen want ze wil roken en we weten allemaal als een roker wil roken dan zal er ook gerookt worden. Nu moet ik het gaan hanteren als de verleiding vlak bij me is en ik ondertussen een glas whisky in m'n mik heb zitten. Als je bedenkt dat ik praktisch nooit drink is 1 glas whisky al heel wat. Ze banjert wat verontwaardigd naar de balkondeur als ik haar vertel dat er binnen niet gerookt mag worden. En hier leer ik les 1 van de avond. Ik accepteer dat ze niet buiten maar in de deuropening van het balkon gaat staan roken. De helft van de rook verdwijnt door naar buiten maar de andere helft trekt mijn huis in. Ik durf 'r niet te zeggen 'Nee buiten!'. Het was een situatie die ik niet zo voorzien had en ik heb geleerd dat ik me hier bij een volgende keer op in moet stellen en heel duidelijk moet communiceren dat buiten buiten is en niet half binnen.

Ik leer in de loop van de avond ook iets over mezelf. De avond vordert en inmiddels is 1 whisky meervoud geworden en wel meervoud als in 3. Ik merk nu echt dat ik haast nooit drink en voel me dan ook een beetje teut. En jawel er gaat natuurlijk weer gerookt worden door m'n bezoek. Nu word het moeilijker merk ik. Ik ga er voor de gezelligheid bijstaan maar waar gewoonlijk de rook altijd naar de niet-roker waait in gezelschap baant de rook zich nu keurig direkt een weg het balkon op. Ik ruik er dus niks van. Ik ga dichter bij haar staan en als dat ook niet helpt gooi ik brutaalweg mijn neus in de dwarrelende rook boven de sigaret. Fuck, ik vind het lekker ruiken. Dat is even schrikken zeg, ik vind het gewoon echt lekker ruiken. En dan ook nog alcohol op en sigaretten voorhanden. Het voelt aan als die bloedmooie femme fatale. Ze is lekker, probeert je te verleiden maar je weet dat ze je eenmaal in haar macht gigantisch zal gaan pijnigen. De vriendjes Alcohol en Nicotine hebben duidelijk een pact gesloten. 'Als jij 'm nou een beetje dronken doet voelen maak ik het af met nicotine' hoor ik Nico tegen Alco zeggen die antwoordt met. "Hik, prima, ik verspreid mezelf nu door zijn bloedbaan, go get him!'. Wat zijn het toch een stelletje ratten he. Mij op een zwak moment proberen te verleiden als ware het een bloedmooie vrouw. Ik leer op datzelfde moment ook echt iets belangrijks over mezelf want ondanks dat ik het heerlijk vind ruiken en ondanks dat ik welhaast met open bek toekijk hoe mijn bezoek aan haar sigaret lurkt.... ik hoef niet, ik wil niet en ik deed het dus ook niet. Wow dacht ik later in de nacht, ik heb deze test gewoon supergoed doorstaan en was enorm blij, en het ging nog best makkelijk ook.

Het is nu zaterdag en ik voel nu dus wel dat ik absoluut geen alcohol meer gewend ben. De 3 whisky's van gisteren geven me een wat katterig gevoel en ik ga zo maar eens wat werken of buiten lopen om een klein beetje op te knappen. De tweede en laatste les voor vandaag die ik leer is dat ik het na zo'n avond opeens moeilijker heb. Ik heb nu weer hele echte momenten waarbij je je arm en hand al uitstrekt naar het pakje sigaretten dat er niet meer ligt en je halverwege deze beweging beseft dat je niet meer rookt. Bah, even teleurstelling, ik rook niet meer, kut. Ik neem het op de koop toe want ik heb best waardevolle dingen geleerd en dat katterige en die trek in roken zal in de loop van de dag en anders uiterlijk morgen wel weer afnemen. Eigenlijk vind ik mezelf opeens wel erg sterk en volwassen nu ik dit zo opschrijf. Ja ik voel me goed over mezelf en het motiveert me om vooral zo door te gaan. Ow en dan nog even een kleine motivator noemen die me vandaag opeens opviel... mijn pakje tientjes groeit gestaag, er ligt nu al een pak van 26 tientjes waar ik mee mag doen wat ik wil. Helemaal voor mij en helemaal niet opgegaan in rook, heerlijk!