T-Minus 7

Volgende week, dus over 7 dagen, ben ik gestopt met roken. Poe het begint nu wel dichtbij te komen hoor. Ik slik al drie dagen champix, een medicijn dat je hersenreceptoren voor nicotine beinvloedt en ik heb het idee dat het al wat doet met me. Afgezien van het feit dat mijn hersenen toch al vaak raar functioneren. Ik rook volgens mij nog geen sikkepit minder maar toch lijkt het alsof de behoefte eraan afneemt en het meer de gewoonte is die me toch weer een peuk laat opsteken. Maar goed, nog een weekie en dan gaan we er helemaal voor. Zojuist kreeg ik m´n eerste ondersteuningsmailtje van de aan de champix gekoppelde website. Een soort van mentale ondersteuning zeg maar. Het blijft hier echter niet bij. Op de de website gaan ze van alles over me bijhouden, van gezondheid tot bespaard geld, van verleidingsmomenten tot beloningsspelletjes als je x dagen rookvrij bent. Het past wel bij me want ik ben een cijfermanneke. Doe iets in een grafiek en alles begint te steigeren bij mij.

Nou vandaag ga ik naar rookconsulente Maria die me ook met raad en daad bij gaat staan, denk ik, hoop ik, smeek ik.

Hier nog even de mail die de champix computer me stuurde...

13:30 uur: Maria gezien en mee gesproken. geeft me wel moed en haar aanpak geeft een goed gevoel. Ze legt alles duidelijk uit en begrijpt dat ik er als een huis tegen op zie en soms zelfs emotie voel. Waar ik niet in mee kon gaan was dat ik in plaats van lekker griekse yoghurt wel eens magere zou kunnen proberen. Om niet teveel aan te komen tijdens het stoppen. Ik vind echter dat er ook nog dingen over moeten blijven die ik met plezier doe of in dit geval eet. Hier lag een grens. Gelukkig begreep ze dat ook.

Verder heb ik nu geen zin om te schrijven.

15:00 uur: Er verandert iets hoor. Ik zit nu op dag 4 van de champix, de dag dat de dosis verdubbelt wordt en ik merk iets volgens mij. Ik taan minder naar een sigaret, of komt het omdat ik weet dat als ik wil het nu gewoon nog mag? Het is tenslotte nog geen 8 februari. Waar ik het merkte was na de tandarts zojuist. De tandarts is zacht gezegd bepaald geen hobby van mij en ook vandaag heeft ze me weer pijn gedaan. Maar gewoonlijk als ik daar klaar ben en door het halletje naar buiten loop heb ik m'n pakje sigaretten al in de hand en steek er buiten gelijk een op. Ter opluchting. Maar dit keer niet. Ik ben zelfs al thuis en nog is die zware behoefte er niet. Zou de champix de weg naar mijn hersenbrei hebben weten te vinden? Kwam zonet ook de buurman nog tegen en vertelde hem van mijn komende stopdag. Ik doe dat expres, door het aan mensen te vertellen maak ik het een feit en geen hoop of wens. Nu vertelde hij me iets dat ik mezelf graag bespaar. Hij is 20 jaar terug gestopt maar rookte stiekem nog wat. Hij ging dan wel eens naar de Albert Heijn en als iemand zijn sigaret in zo'n zandbox gooide haalde hij die eruit en rookte het restant snel op. Wow, wat zijn wij rokers toch afgrijselijk vies he.  Zo en nu ff een sigaretje. Laterz.

• Toevoegen

Commentaar (0)

Schrijf commentaar

Uw contact gegevens:

Naam:

Email:

Website:

Commentaar:

Onderwerp:

Message:

Security

Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.