De Kerstgedachte

De kerstdagen staan weer voor de deur (nu niet gelijk naar de voordeur rennen). Nog voordat de Sint zijn verjaardag had gevierd stonden in enkele huizen de kerstboom al, voorzien van de meest kleurrijke versieringen. Ik besloot dit jaar wijselijk de boom en de daarbij horende dozen vol met kitschtroep, pas te gaan uitgraven uit de schuur toen dochterlief op school zat. Vol goede moed maakte ik de doos open en de takken op kleur weer in de stam te prikken. Dit heb ik een keer verkeerd gedaan en dan krijg je een zeer vreemd gevormde kerstboom. Meest vervelende was dat ik er pas achterkwam toen het ding dus al compleet in de versiering stond en alles er dus weer uit kon. Dat gebeurt je één keer en nooit weer!

De boom stond, in vorm en kon me voorbereiden op de meest vreselijke taak van het optuigen; de lampjes! Terwijl ik deze uit een doos viste werd ik nauwlettend in de gaten gehouden door ons jongste viervoetige tuig, Chanou, ons rode kittenmeisje van 5 maanden oud. De lampjes deden het nog (ja dat test je eerst voordat je ze in de boom drapeert) en zelfs nadat ik ze dit jaar zonder gevloek en getier, maar wel meerdere malen 'kssst ga weg, laat los' naar Chanou, moest roepen, omdat ze die sliert op de grond leuk genoeg vond om in te gaan hangen, deden ze het nog steeds toen ze sierlijk in de boom hingen. Het was me gelukt, joeghij! Chanou was ik inmiddels kwijt en dacht in alle rust verder te kunnen gaan, totdat ik een hoop geritsel en 'prrt' geluidjes uit de boom hoorde komen. Tijd voor actie met touw en spijkers, de boom maar vastgezet aan de muur, kittenproof.

In de loop der jaren steeds meer kerstballen en versiering gekocht. Vooral na de kerst, dan gaat alles in de uitverkoop en heb je voor een prikkie en paar tonnen met ballen. Volgens mij is dat de afgelopen jaren een soort traditie geworden, want heb me toch een zooitje aan ballen en versiersels, daar kan ik gerust 3 bomen mee versieren. Er kan dan ook echt niks mee bij in de boom, maar vond ik wel weer een crea oplossing door ze aan linten te hangen aan de muur, extra sfeertje nu daar nog niet zoveel kaarten aanhangen, leuk op schalen en in windlichten, ik kwam wel van mijn ballen af. Ook de ramen zijn voorzien van verlichting, wilde eerst om de overburen te plagen, van die knipperende lampjes ophangen, maar laat ik ze maar te vriend houden. Overal staan poppetjes, kerstmannetjes en ander soort kitsch, 4 dozen vol met meuk verspreid door de woonkamer en dat mag dan een paar weekjes staan en dan mag je alles weer voor een jaar opbergen...

Vol trots keek ik om me heen naar mijn 'Santa's Home' en Chanou die haar best deed een paar ballen uit de boom te tikken. Het was me gelukt, in ontspannen sfeer, zonder echtelijke ruzie of als politieagentje mijn dochter duidelijk maken dat de ballen in de boom horen en niet in scherven op de grond. Dat laatste moest ik enkel nog duidelijk maken aan mijn rode kerstelfje die inmiddels ondersteboven onderin de boom hing...

Tijd voor de volgende kerstgedachte, het schrijven van kerstkaarten en het inplannen van je (schoon)familie en vrienden in die 2 kerstdagen waarin je je weer compleet kan volvreten om je vervolgens zorgen te maken of je nog in je broek past...

Dat jojo-effect zo rondom deze dagen is voor velen toch wel een probleem, maar geen zorgen, ik zag in mijn spambox dat je naast een 'keiharde' kerst ook prima weer met enge pilletjes e.d. zo van je kilootjes te veel af kan zijn... En anders kan je altijd nog gaan Sonja Bakkeren, alhoewel je daar ook niet zoveel meer van hoort sinds de scheiding?! Dat is wellicht ook de oplossing, zo heb ik jaren daarna op ondergewicht geleefd. Dat mensen (zeker met deze dagen) tegen je zeggen dat jij nog wel wat extra's mag, jij kan het hebben en dan zo'n vreselijke blik erbij. Nou wil ik niet gelijk mijn vriend de schuld geven, maar sinds zijn komst blijven die pondjes die door mijn mondje gaan dus ook hangen. Op zich geen probleem, want hij heeft hele grote handen, dus de lovehandles worden nog niet echt opgemerkt, enkel dat het zo oneerlijk verdeeld is en dat vetjes altijd eerst op de verkeerde B's terecht komen. Nou ja, zolang hij volhoudt dat ik me voor de kerst in nieuwe kleding mag hijsen en er geen rijtuig/zadel of gouden ketting met mijn naam erin onder de kerstboom ligt dit jaar, hoef ik me geen zorgen te maken en kan ik met een gerust hart 4 dagen kerst vieren, aangezien dat in 2 dagen nooit lukt.

Laat de sneeuw maar komen, het ijs op de grachten en singels (wel graag op dagen dat je dus niet de weg nog op moet voor je kerststressdinerboodschappen) en mijn Kerst kan niet meer stuk! Dat maatje meer kan dan ook nog wel goed van pas komen als de ijzers onder mijn noren in elkaar verstrikt raken, bij een gewaagd pootje over en ik languit op het ijs lig...

Afrikaans kwartje

Van de week zag een reclame voorbij komen op tv van Amstel en of het nou komt doordat ik een vrouw ben die niets met voetbal heeft of doordat ik liever een Grolschje tap, het kwartje wilde maar niet landen. Net zoals het aan mij niet uit te leggen is wat buitenspel is. Ook niet met hamburgers, dan heb je eerder kans dat je halverwege minimaal 1 speler mist en ik geen antwoord geef, omdat met volle mond praten nooit mocht van mijn moeder.

Zit ik vanmorgen op kantoor vergezeld door twee mannen en vroeg de eerste of hij de reclame wellicht even kon uitleggen. Nou, er kwam iets uit dat Afrika dus wel iets met het wk te maken zou hebben. Goh, zou het wk volgend jaar in Afrika gehouden worden? Ik besloot de vraag bij de tweede man links voor (aan het bureau) neer te leggen en de vraag te stellen waar het wk 2010 gespeeld wordt. Er werd even gedacht gevolgd door een zeer stellige 'Vancouver' als antwoord om vervolgens zijn schouders op te halen. Kijk, Vancouver, nee daar worden de Olympische Spelen gehouden, dat weet ik dan weer wel.

Ikzelf ben alweer gerustgesteld dat het dus niet aan mijn vrouwzondervoetbalinlevingsvermogen ligt en dat voetbal dus ook niet persee een mannending is, maar je echt iets met voetbal moet hebben om dit soort dingen dus te weten. Uiteindelijk Google geraadpleegd en het kwartje is dan nu eindelijk geland.

Vanavond komt vriendlief even langs, die dus wel erg van het voetbal is, maar dit zeer verstandig met broer en/of vrienden deelt, zodat ik ongestoord mijn eigen ding kan blijven volgen. 'Leuke reclame he schat, die nieuwe van Amstel?' Of wordt dat een schot voor open doel en een strafschop onder mijn kont?!



Door Fre D

Uit de tas komen

Afgelopen weekend was het National Coming Out Day. Eigenlijk toch best vreemd dat dit anno 2009 blijkbaar nog steeds nodig is. Ik houd niet van stempeltjesmentaliteit en hokjesdenkers. Door hier uiting aan te geven, geef je naar mijn mening weer dat je anders bent en dus in een hokje past. Wat maakt het nou uit of je nou hetero bent, homoseksueel of wellicht biseksueel.

Onze kitten Chanou had zo haar eigen mening erover, maar besloot toch een coming out te maken. We hebben haar overigens in huis gehaald met het idee dat ze een kater zou zijn, maar toch echt een poesje bleek. Doen we daar moeilijk over? Nee, tuurlijk niet! Haar Coming Out begon met een Jump In en enige twijfel.

Ze was er al snel uit: Het zat er niet in voor haar vandaag....

 

Vroeger toen de gulden nog van hout was op de basisschool en je vond die jongen uit je klas zo leuk dan kon je gewoon je beste vriendinnetje er op af sturen om hem te vragen of hij verkering met je wilde. Zei hij dan 'ja' dan kwam ze op een holletje weer terug om het je te vertellen en keek je daarna verlegen giechelend naar het groepje verderop op het schoolplein waar hij bijstond en dan had je verkering. Of je schreef 'Wil je verkering met mij' op een briefje en propte dat stiekem in zijn tas en dan was het met een bonkend hart afwachten wanneer hij het briefje zou krijgen en wat hij daar dan op zou antwoorden.

Tegenwoordig gaat dat toch wel anders, je schrijft geen stiekeme briefjes meer en ook je beste vriendin houd je er buiten, ze mag enkel je gezwijmel aanhoren, want je praat over niks anders meer. Maar hoe weet je nou wanneer hij nou je vriendje is en je dat kan verkondigen aan je vrienden? Je komt er op een moment achter dat je dezelfde gevoelens voor elkaar hebt en dat je dat ook naar elkaar uitspreekt. Dat moment dat je misselijk wordt als je aan de ander denkt, niet verwarren met het misselijkmakende gevoel als je aan iets vervelends denkt, je elkaar dagelijks wil spreken en/of zien, dat je niet van elkaar kan afblijven en je omgeving dus kotsmisselijk van jullie wordt. Dat is volgens mij wel het moment dat je kan spreken van het hartstochtelijke begin van een relatie. Echter gaat het er tegenwoordig als je oud en wijs volwassen bent toch meer om het idee van het groeien naar het houden van en hoe je dat samen inkleedt is bij elke relatie anders. Wordt het een LAT relatie, ga je werken naar het samenwonen, ben je monogaam of mag dat ook wat opener, ga je samen aan de klus voor kids? Allemaal zaken waar je vroeger met je basisschool liefje niet over hoefde te prakkedenken (zoals dinnetje J. dat zou zeggen).

De datum wanneer je relatie dus gestart is en die je uitspreekt naar je omgeving als zij vragen sinds wanneer je een nieuwe liefde hebt, is dat cruciale punt die je als vrouw met een hartje omcirkelt in je agenda en je exact een jaar later weer omcirkelt, want dat moet gevierd worden, maar je vent is het volledig ontgaan, ondanks al die vreselijk subtiele hints die je al een maand lang geeft. Wat is die datum dan? Vrij vaak is dat toch de datum van het eerste contact, maar toen wist je dus nog helemaal nog niet dat je elkaars liefje zou gaan worden. Net zoiets als zwanger zijn, dat gaat al tellen, volgens de kalender, vanaf het moment dat je blij bent dat die afgrijselijke week weer voorbij is en je nog hartstochtelijk van bil moet gaan om dat kneutertje te produceren.

Onlangs ontglipte er in gesprek over witlof (ja, serieus) dat hij mijn witlofje wel wilde zijn hoor. Nou, dat was mooi geregeld, maar als hij mijn witlofje is, wat ben ik dan? Zijn kippetje, kuikenborstfiletje, rosbiefje? In ieder geval niet iets vissigs, want daar wil je als vrouw niet graag mee gerefereerd worden. Alles was best, zolang we er maar niet mee in de puree kwamen te zitten. Voor de goede orde en aan allen die nu kokhalzend boven een emmertje hangen, dit gesprek heeft niet zo zoetsappig plaatsgevonden als nu vermoed wordt. Ineens wist ik het, ik ben je Preiprinsesje en toonde daarbij een grote gulle lach, die werd beantwoord door een aanval van de slappe lach, waarbij hij nog net niet van zijn stoel lazerde.

Het moge duidelijk zijn dat ik in mijn vorige schrijfsel al lang en breed wist aan wie ik mijn goed gemutste humeur te danken had en de vraag wie dat dan mocht zijn volledig overbodig was, maar wanneer hang je nou zoiets aan de grote klok, wanneer blaas je van de toren dat je een liefje hebt? Zeker als je zoals ik hoogtevrees hebt en dus echt niet die klok of toren inklimt.

Volgens de Albert Heijn bestaat er echt een Prins Witlof en een Prinses Prei (zoek ze maar op), maar hebben ze beide een ander liefje. Gelukkig geloven we beide niet in sprookjes, maar een "...en ze leefden nog lang en gelukkig" zou erg leuk zijn. Hoe lang dat 'lang' mag zijn zal de tijd zich uitwijzen. Ook heb ik geen hartjes rondom zijn naam staan of bij een datum ben mijn agenda kwijt of houden we ons bezig met de relatieperikelen. Als dat nodig is dan zal zich dat vanzelf wel gaan vormen.

Voorlopig geniet ik gewoon van mijn Prins With Love…