Het

Historisch verhaal uit 1992 over Discotheek IT

HET is anders, HET is vreemd, HET is overwegend homofiel, HET zweept op, HET dweept, HET swingt, HET is extreem, HET is Amsterdam. Alleen in Amsterdam kan je op zondagnacht een rijke scharkering van extreme types bij elkaar vinden in het uitgaansleven. Van bizar tot gewoontjes, van erotisch tot pornografisch, je vind 't in HET.

De Amsterdamse discotheek IT van Manfred de Lange kwam onlangs nog zo negatief in het nieuws met een aantal vergiftigingen opgelopen in het danspaleis. Deze berichtenstroom en de nog immer voortdurende geruchtenstroom over de precieze toedracht verhindert het publiek niet om massaal toe te stromen. Gays only, het bord bij de ingang doet vermoeden dat alleen homosexuelen welkom zijn. Binnen blijkt dit vermoeden, mede door mijn aanwezigheid, ongestoeld al is een dikke zestig procent van het publiek daadwerkelijk alleen gericht op het eigen geslacht. Ik drink mijn glas uit en bestel direkt een nieuw glas dat ik geen moment uit het oog verlies. Ook op mij heeft het nieuws van de vergiftiging door troepjes in de drankjes indruk gemaakt en ik neem het zekere voor het onzekere. Mijn glas zul je vanavond niet onbeheerd vinden. Ik loop de trap op naar de bovenste bar en merk dat ik mezelf zeer snel aanpas aan het met enig elan en stijlvol presenteren van jezelf dat in de IT de lijfspreuk schijnt te zijn. Het heeft wel iets stoers totdat ik door het teveel met de neus in de lucht lopen struikel over de laatste trede en mijn aangezicht bijna ernstig beschadig op het koude ijzer. Ik hou mezelf staande wat niet te zeggen valt van mijn presentatie. Snel voorwaarts op zoek naar een plekje waar niemand iets weet van mijn onhandig gestuntel. Dit is mijn derde bezoek aan deze legendarische en beruchte disco. Door de een geprezen vanwege het onbelemmerd jezelf zijn, door de ander verguisd vanwege de vermeende perversiteit. Dat laatste is gedeelte waar maar wat is daar fout aan en is het niet een beperking van jezelf om je daar niet eens in te verdiepen? Of althans eens met open vizier tegemoet te treden, nee zeggen kan altijd nog. Burgers die altijd maar afgeven op homotenten moeten hun gedachten maar eens terug zetten naar de verkrachting door notabene het eigen personeel in de hetero disco Metropool in Zaandam. De ingehuurde dansers en danseressen die zich lenig om elkaar of in speciaal daarvoor ingerichte kooien bewegen zwepen de dansvloer op en ook ik ontkom er niet aan om op te gaan in het gebeuren. Het bevalt me eigenlijk best goed. Het is show, het is entertainment. Degene die het als een 'way of life' verkondigen hebben wat teveel extacy tot zich genomen en kunnen m'n rug op. Ik zetel mezelf aan de bar en merk dat de krukken wel wat erg ver van de bar afstaan. Je kan kiezen tussen standje voorover tot je kukelt of standje rechtop voor zolang het duurt. Nee, comfortabel is anders maar het kijkspel doet dit ongemak snel vergeten.

Een meter of vijf onder mij op de dansvloer staan diverse kleine podia waarop ik een paar prachtige benen lenig zie bewegen. Mijn blik gaat wat omhoog en de strakke buik doet meer moois vermoeden. Een lange bos, lichtblond lang haar hupst vrolijk in het rond op de maten van alweer een hip-house-ritme. 'Mooi, heel mooi' denk ik bij mezelf en blijf gefixeerd loeren naar de mooiste delen die zo heerlijk de verplichte rondjes draaien. Na enkele roterende bewegingen is nu ook het gezicht voor mij waarneembaar. Een knap gezichtje maar helaas voor zo'n burgerlijke hetero als ik zelf blijkt het gezicht te horen bij de bobbel in het strakke broekje. Ik geneer me wat over mijn opwinding op wat nu bleek een man te zijn. Vreemd eigenlijk dat alles wat je oog tegenkomt bevalt maar dat je hersenen dwars gaan liggen als de sexbom van je eigen geslacht blijkt te zijn. Dwars als ik ben kijk ik niet meer naar hem. Ik gris net op tijd mijn glas weg voordat drie dansers in parade bovenop de bar hun kunsten vertonen. Herhaaldelijk zie ik een bonte verzameling schoenen ritmisch voor mijn verbaasde neus langskomen. één van hen schijnt iets te hebben laten vallen; het blijkt een oogje op mij te zijn en ik lach wat onbeholpen terug in zijn richting. Ik voel me tegelijk ongemakkelijk met deze attentie alswel prettig verrast. Een houding geven lukt me niet zo één twee drie, gelukkig hoort het of bij de show of bemerkt hij mijn onwilligheid en spoedt zich naar één van zijn dansmaten om deze vol op de mond te kussen. Ze lijken in extase en hun lichamen deinen er lustig op los. Ik loop losjes nog de verplichte rondjes en kom zowaar ook nog wat bekenden tegen. Veel meer als "hallo" en "ja tot ziens" komt er niet uit, ik ben te druk met het verwerken van allerlei indrukkendie ik opdoe op dit voor mij onbekende gebied. Ik kom tot de conclusie dat de jacht ook in deze disco hoog in het vaandel staat maar ervaar de openheid waarmee dat gebeurt als een verlichting. Niet het bedrukte en verplichte rollenspel dat je zo vaak waarneemt op hetero lokaties. Niet zo opgefokt en niet zo prestatiegericht. Jaloezie schijnt hier ook een buitenaards woord te zijn en het geheel komt bevrijdend op me over. Ik loop wat aangeschoten met een gepeperde nota naar buiten, het enige waarin HET niet verschilt van andere uitgaans- gelegenheden. Vrolijk slenter ik door de Amstelstraat en neem me voor HET vaker te bezoeken. Nu alleen nog een pasje....

Informatie over de voormalige discotheek IT