Diner voor acht

Blij verrast was mijn reactie op Merel's uitnoding om uit eten te gaan met de hele gang om daarna de bloemetjes buiten te zetten in het discotheater. Merel, nog steeds mijn lieveling, uitdaging en schijnbaar onbereikbaar doel.

Ze is een schatje en ik heb een diep geworteld zwak voor haar, al zie ik steeds vaker ook haar nadelen. Dat gevoel opzij zetten geeft beter aan dat ik haar toch wel heel erg leuk vind. Ook het feit dat ze al ruim een jaar een vriend heeft kan me niet stoppen in mijn onvermoeibare pogingen haar hart te winnen. Nog nooit, althans niet bewust, heb ik haar duidelijk gemaakt wat ik voor haar voel. Ooit heeft ze me in vertrouwen verteld dat ze min of meer allergisch is voor jongens die plompverloren binnenvallen met de mededeling verliefd op haar te zijn. Mij bevalt deze direkt aanpak eigenlijk wel maar heb 'm bij haar dus nooit toegepast omdat het effect hoogstwaarschijnlijk averechts zou zijn. Nee, er is veel geduld en improvisatietalent van mijn kant nodig als ze weer eens verliefd over haar vriend vertelt. Toch voel ik, om de een of andere reden en kleine aanwijzingen in onze omgang, ergens dat mijn strijd om haar hart niet bij voorbaat verloren is. Overduidelijk blij verrast dus met haar uitnodiging en precies op tijd want ik dreigde weg te zakken in een diep zwart gat. Na alle succes de afgelopen week voel ik duidelijk de terugslag hiervan en werd er somber van. Het ging allemaal te snel te goed en dan volgt logisch een wat mindere periode daarna. Ik heb er vrede mee. Maar niet langer gedraald; ik was uitgenodigd en bovendien verwachtte ik Esther later die nacht in Escape. Er was dus voldoende om naar vooruit te kijken en het geval Sas even uit mijn hoofd te zetten. Diezelfde donderdag had ik het selectiegesprek voor mijn Unix opleiding en kreeg het definitieve ja-woord van Floor van het arbeidsbureau. Ik had me voor deze gelegenheid in het pak gestoken. In het pak naar mijn maatstaven welteverstaan. Een blauwe spijkerbroek, hagelwit overhemd met zwarte strop en m'n lievelingscolbert. Ja, ik kon er zeker mee door en straal zelfverzekerdheid uit als ik me zo kleed. Ik besloot, mede ingegeven door mijn luiheid, om ook 's avonds in die outfit te verschijnen. Merel had eens gezegd dat ze vond dat ik er mooi in uitzag. Vol frisse moed liep ik door een wel erg koud klimaat richting tramhalte. Ik ben het failisement nog steeds niet te boven zoals uit het voorgaande gedistilleerd mag worden. Koude wind en regen zorgt ervoor dat kleine harde tepels door mijn vliesdunne overhemd steken. Voeg daar de aanblik van een net schoongeveegde tramhalte aan toe en men begrijpe dat ik voor een taxi koos. "Mmm, lekker warm bij jou in de auto." De chauffeur beaamde het en hield de rest van de rit zijn mond niet meer. Ik vond het eigenlijk best gezellig al lag de klantenbinding er wat erg dik bovenop.

Op het donkere portaal kan ik nauwelijks haar bel vinden en sta alweer te koukleumen. De grote deur van het grachtenpand in de rosse buurt zwaait open. "M'n haar is geknipt hoor" is het eerste wat ze tegen me zegt, ietwat onzeker waarschijnlijk over het resultaat. "Volgens mij moet ik daarover beginnen en nu heb je me die kans ontnomen. Weet je wat; we beginnen overnieuw. Wacht ik tot ik op de deur klop." Merel sluit de deur weer en wacht op mijn geklop. We doorlopen de procedure en ik kijk verrast naar het kapsel onder het uitroepen van 'Oh wat leuk zeg, je haar is geknipt' Het mist z'n effect niet. Ze is er zichtbaar mee in haar nopjes en lacht me toe. Wat een hartveroverend gezicht is het toch als ze lacht. Op haar rommelige, door pa en ma betaalde, kamertje zijn Thirza en Sabien al aanwezig. Ik kus beiden en krijg opnieuw complimenten over mijn slagen en outfit van deze dag. Thirza is een regelrechte knapperd, gaaf lief gezicht dat zo af en toe gefronst wegdroomt, lijkt het. Een mooi slank bovenlichaam met borsten waar je niet omheen kunt. Ik voel direkt lust als ik haar zie maar verder weet ik eigenlijk niet zoveel van haar. Dat komt nog wel. Sabien is een niet zo heel lelijk eendje maar wel een met een grote snater waar vaak de meest onzinnige teksten uitkomen. Niet echt grappig en ik heb altijd een beetje meelij met haar. Ze komt zo onzeker over en manifesteert zich nadrukkelijk op de voorgrond om dat te verhullen. Vergis je niet; deze geldingsdrang grenst aan het ongezonde en overschrijdt regelmatig het aantal toegestane decibellen. Ze wil nogal eens schreeuwend de boventoon voeren. Binnen tien minuten voegt Linda zich bij ons hetgeen ik niet zo waardeer. Ik heb eens een avondje met haar gerotzooid en heb daar toch wel spijt van. Na die bewuste avond sprak ik haar wel eens aan om wat interesse in haar beslommeringen te tonen. Geen haar op m'n hoofd die aan meer dacht en ik wil ook pertinent niet meer. Tijdens en vaak middenin zo'n gesprek liep ze vaak quasi ongeinteresseerd weg en daar heb ik het niet zo op als ik met goede bedoelingen een gesprek aanknoop. Verder irriteert het me mateloos dat ze het eeuwig en altijd heeft over de ongekende rijkdom in de familie. Miljoentje hier, miljoentje daar. Ik kan er niet goed tegen en begin steeds meer van haar te walgen. Tuurlijk schuilt er in mijn afkeer een bepaalde jaloezie dat ik er niet net zo voorsta maar het is meer het protserige gedrag zelf dat me deze afkeer bezorgt. Ik spreek dus nauwelijks met haar en ze voelt op haar klompen aan dat ik 'r niet meer moet. Bovendien is ze knap dik en moet er de nodige alcohol aan vooraf gaan eer ik me daar nog eens aan vergrijp. De eerste keer was dat ook al zo. We spelen een woordspel en ik vermaak me prima. Dat vind ik nou heel leuk, elke keer als ik daar ben spelen we een of ander spel. Ik hou daar wel van. Ik geef Linda af en toe een steek onder de gordel en bekijk Thirza eens van top tot teen. Ik heb dorst en beleefd vraag ik of ik thee mag zetten. "Ja, natuurlijk. Dat is wat we misten." antwoord Merel en ze geeft me instructies waar alle benodigdheden in de kastjes te vinden zijn. Terwijl ik thee zet droom ik een beetje weg en stel me voor dat ik ooit in diezelfde open keuken zal staan na een zinderende nacht met haar doorgebracht te hebben. Het is een fijne gedachte maar nog wel erg ver weg.

Ik geniet er altijd van om in dameskeukentjes rond te snuffelen. Het geeft me zo'n vertrouwd en huiselijk gevoel. Heb ik waarschijnlijk een enorme behoefte aan. Na een paar uur schuifelt Aniek de deur door, zij gaat dus ook mee uit eten. Aniek is een mooi plaatje maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. Er spreekt niets uit en gedraagt zich vaak alsof ze dertig is. Volkomen voldaan en uitgeblust. Alle avontuur en wilskracht lijken uit haar geramd te zijn en voorzover ik haar ken berust ze in een gezapig leventje. Velen vinden haar de mooiste uit de groep maar ik zie haar niet zitten. Een praatje, eens lachen is alles wat uit haar komt en mij trekt ze geenzins aan. Niet dat zij daar een enorme behoefte voor aan de dag legt, ook op relationeel gebied is zij gesettled. Het is mij onderwijl de tijd vorderde duidelijk geworden dat ik tijdens het diner de enige heer in het gezelschap zal zijn. Zeven dames, en wat voor! en ik aan een grote tafel. Ik verheug me erop. Niet alleen zijn de dames, op een enkele uitzondering na, het aankijken zeer waard, ze zijn ook een welbespraakt en komisch gezelschap waarbij ik me altijd kostelijk vermaak. Je dient wel altijd op je quivive te blijven want voor je er erg in hebt ben je tot pispaal gebombardeerd. Gelukkig kan ik verbaal mijn mannetje staan en ondanks verwoede pogingen van voornamelijk Patty krijgen ze me er niet onder. Nee, ik heb m'n plaats in de groep aardig geconsolideerd en heb het respect gewonnen. Onderweg naar natuurlijk een Italiaans restaurant zet Sabien op de tramhalte nog eens precies uiteen hoe haar ontgroening gegaan is en hoe ze zich voelde als foetus. Daarbij opnieuw de decibellen en mimeachtige gebaren niet schuwend wat al snel de aandacht van de groep wachtende passagiers trekt. De tram komt en we proppen ons in een overvolle koopavond tram. De deuren weigeren te sluiten totdat ik door heb dat mijn voeten de lasersignalering belemmeren en de deuren zo wel nooit zullen sluiten. Een halte later hebben twee winkelende boerinnen van middelbare leeftijd hetzelfde probleem. "Dames, de deuren zullen nooit sluiten zolang u in de straal staat" Ze begrijpen het en drukken hun overjarige lichamen tegen me aan teneinde de straal ruim baan te geven en mij bijna een beroerte te bezorgen. Nog klinkt de waarschuwingspiep luid. "Dames! zolang u de piep hoort staat u niet goed!" roep ik wat luider en zeer goed articulerend onder hilariteit van de omstanders. De boerinnen zijn duidelijk geirriteerd door deze openlijke terechtwijzing en beuken nu pas echt goed de lichamen de tram in. De deur, sssss, sluit en het veevervoer, zo zie ik het openbaar vervoer, kan doorgang vinden.

We stappen de volgende halte uit en lopen het laatste stukje naar Setto Bello in de korte leidsedwarsstraat, het bekendste uitgaanscentrum van Amsterdam. Daar zitten Patty en Camilla al te wachten en maken daarmee de estafette-babbel-ploeg compleet. Ik heb geluk en vind een plekje tussen Patty, de spraakwaterige en Merel, de prinses. Tegenover mij zit Sabien maar ach je kan niet altijd geluk hebben. Zoals gewoonlijk staan er grote flessen bronwater op tafel. "Ik heb liever een biertje, zou jij dat willen bestellen" vraag ik Aniek die het dichts bij het bedienend personeel zit.

Er wordt wat afgezwamd en ik hou me nog even op de vlakte teneinde die beruchte kat uit z'n boom te kijken. Het biertje wil niet vlotten en ik schiet zelf een van de obers aan. "Pardon, heeft u misschien een biertje voor mij ?" De ober heeft gevoel voor humor: "Misschien ? misschien wel..." Ik lach maar wat stompzinnig en steek de zoveelste sigaret op. Tien minuten later besef ik dat de ober dat 'misschien' van mij wat al te letterlijk heeft genomen want de bier blijft uit. Na enkele schijnbewegingen met de armen lukt het me zijn aandacht in een vaste greep te krijgen en herinner hem met het bekende drinkgebaar aan mijn bier. Wie zei dat ik geen gebarentaal kon...?! Ik bestel in tegenstelling tot de rest als enige geen deeggerecht maar verlang vlees. Op de menulijst staat kalfsvlees met ham en kaas. De naam is voor mij onuitspreekbaar maar Merel schiet te hulp en bestelt voor mij. Ze studeert Italiaans en spreekt het naar ik kan beoordelen foutloos en vlot. Ik luister aandachtig als zij in die voor mij vreemde taal ratelt. het klinkt sensueel en doet me denken aan Lia, m'n eerste Italiaanse vriendinnetje. Ik verga onderwijl van de honger en vlieg het vlees en de repen gebakken aardappelen aan. Het smaakt me uitermate goed en luister naar alle verhalen. De een nog gekker en absurder dan de andere. Ik vermaak me goed totdat Patty een pijnlijk onderwerp aansnijdt. Ik had al gezegd dat je ten alle tijden op je quivive moet zijn met Patty in de buurt en die bewering wordt hier gestaafd. Met nadruk wil ik zeggen dat het echt een lieve meid is maar zich wel eens op de voorgrond wil stellen door mensen te shockeren of uit te dagen. Zo ook nu en de aanval was frontaal. "Die Sas is ook maar een klotewijf hoor, ze gebruikt je gewoon" Patty raast nog even door en raakt me toch echt wel met wat ze zegt over Sas. Ik heb het even aangehoord en haar uitgedaagd met meer te komen om me op de kast te krijgen. Ze gooit er weer een belediging over Sas uit en vraagt zich hardop af hoe ik nou toch zo stom kon zijn. Dit is de enige fout die ze maakte in haar hele verhaal en het was genoeg voor mij om alle poten onder haar stoel weg te zagen en het publiek voor me te winnen. "Er is 1 goede reden waarom ik dat allemaal pik Patty." Clichematig en nog in de waan me de genadeslag te kunnen gaan toebrengen antwoord ze kort; "Oh, wat dan ??" Het komt zelfverzekerd van een goedkoop succes op mij over. Het is doodstil aan tafel en iedereen hangt aan mijn lippen waarom ik nou toch zo stom was als het op Sas aankwam. Patty zat tevreden lachend naast me en zag de klap niet eens aankomen. Gevoelig en met enig gevoel voor dramatiek zeg ik op rustige serieuse toon: "Omdat.... Ik van haar hou..." Er klinkt ge-oh aan de tafel, rumoer en blikken van wat ontzettend lief van je. De hele schare meiden is diep onder de indruk van deze openlijke liefdesverklaring en Patty valt helemaal stil. Zij was waarschijnlijk de enige die niet blij was met deze verklaring omdat het haar openbare terechtstelling volledig teniet deed en haar kop in plaats van de mijne deed rollen. De hele tafel stond als een blok achter me en een zei nog "Nou Pat, wat is hierop je antwoord ?" Stilte was het enige dat ze nog voort kon brengen en ze begreep dat ze ditmaal bakzeil moest halen.

Sabien, direkt daaroverheen, zei dat ik haar favoriet was door deze uitspraak. Ze was zichtbaar geroerd en het zout in Patty's gapende wonden. Nu zat ik met een duivelse glimlach op m'n gezicht en verdiende eigenlijk net zo'n afstraffing. Patty heeft van verdere pogingen afgezien die avond maar ik blijf op m'n quivive. Voor de goede orde moet ik haar wel twee dingen nageven. Ze is vaak erg grappig en als de nood het hoogst is is zij een echte vriendin. Na dit diner voor acht bezochten we nog de Ritz en de Escape disco. Allemaal niet zo bijzonder meer op Merel's lange en innige omhelzing bij haar vertrek na dan. Het kan per ongeluk zijn geweest, het kan een grapje zijn geweest maar innig was deze omhelzing en genieten deed ik. Esther was helaas niet aanwezig in Escape en dat heeft me toch wat in mineur naar huis laten gaan om een uur of vier. Ons kent ons, geen avond is echt perfect en ik ben gewoon een moppersmurf.