Interview Stadsdichter

Buitenveldert - De Echo heeft de stadsdichter van Zuideramstel, Karel Grazell (links de lente proevend) geinterviewd. De integrale tekst vindt u hieronder.

'Vertrouw de gedichten, wantrouw de dichter.' De Amsterdamse schrijver en dichter Karel Grazell (82) is sinds 2006 stadsdeeldichter in Zuideramstel. In die hoedanigheid schreef hij de afgelopen vier jaar ruim vijftig gedichten. Geïnspireerd door de fusie van de stadsdelen Zuideramstel en Oud-Zuid maakte hij een palet van veertig gedichten van de tien buurten in heel Zuid die binnenkort gepubliceerd worden.

Grazell kent het stadsdeel als zijn broekzak. Hij woont al de helft van zijn leven in Zuid. 'Ik ben geboren in Buitenveldert en woonde eind jaren twintig met mijn ouders in één van de mooiste huizen aan de Amstelveenseweg. Toen was het nog allemaal weiland, heel groen en weids. In 1949 ging ik voor het eerst op kamers. Dat was in de Maasstraat 141, boven een kroeg. Ik was in die tijd een wilde jongen. Niet meer zo keurig als voor de oorlog.' Na vele omzwervingen door de stad is hij sinds drie jaar weer terug op de plek waar hij opgroeide, in Buitenveldert.

Schrijven en dichten is altijd een rode draad door zijn leven geweest. Grazell 'debuteerde' rond 1938 met een rijmpje in huis-aan-huis blad De Bosrand, publiceerde gedichten en proza in Propria Cures en werd in 1948 door W.F. Hermans gelanceerd in literair tijdschrift Criterium. 'Ik was erg modern voor die tijd en schreef over woorden die ik niet kende. Ik kreeg zelfs ooit een reprimande omdat ik Marsman las. Dat was té vooruitstrevend voor die tijd', vertelt hij in zijn flat in Bolestein. Hierna volgden nog vele publicaties in verschillende media.

In 2006 werd Grazell verkozen tot eerste stadsdeeldichter van Zuideramstel. Een titel waar hij trots op is. 'Ik ben door een jury gekozen om deze rol te vervullen. Dat was in eerste instantie maar voor één jaar. Dat werd steeds verlengd en langzamerhand heb ik me opgewerkt tot stadsdichter in Zuid. Ik schrijf zo'n 13 à 14 gedichten per jaar over zaken die ik tegenkom en waardoor ik geïnspireerd raak.'

De krasse dichter weet precies te vertellen welke plekken in Zuid hij wel en niet leuk vindt. 'De mooiste plek vind ik de Muzenbrug. Die heeft een bepaalde schoonheid. De lelijkste plek is de Amstelveenseweg. In 1937 was dat een archaïsche weg met zware bomen en grote tuinen. Nu is die op een ongelofelijke manier verpest. Ik noem hem ook wel de 'angina pectoris' van Zuid. Hij is smerig, slibt dicht en er moet nodig wat aan gebeuren.'

Met de fusie in zicht maakte de stadsdeeldichter een veertigtal gedichten. Toch is hij niet echt te spreken over het samenvoegen van de stadsdelen. Boos: 'Ik woon hier in de uithoek van Amsterdam. Na de fusie van Buitenveldert en Zuideramstel jaren geleden, moest ik ineens naar het stadsdeelkantoor aan de President Kennedylaan. Dat was zeker geen vooruitgang. Voor mij is dat heel ver weg en ik moet daar elke keer met een taxi naartoe. En het kantoor is zó groot; mensen weten niet meer wie wie is. Nu wordt het vast nóg massaler. Hier in de buurt is niks te vinden. Ik kan nergens terecht', zegt hij vertwijfeld.

Een oplossing heeft hij al bedacht. 'Het nieuwe stadsdeel moet een nieuw filiaal hier in de buurt inrichten. Een klein kantoortje waar ouderen in de buurt naartoe kunnen om hun zaken te regelen.'