Nieuwjaarswens 2010

De vrouw staat aan de Amstel, moederrivier
van de stad. De lichtjes van de torens aan de
Omval staan in donker water op hun kop.
Er zoeft een haastige auto achter haar rug
voorbij. Uit ‘n woonboot kiert ‘n kier muziek.
Achter duizenden gevels van ZuiderAmstel
wachten in een oliebolse geur de glazen sap,
wijn, bier en zelfs champagne hier en daar
gespannen op de allerlaatste tellen van het
wijkend jaar.
Daar slaan de klokken al hun
slagen over de stad. Negen, tien, elf, twaalf.
En ineens, als een reuzenwekker, ratelt het
lawaai de straten door. Weerkaatst tegen de
huizen. Het bomt. Het dreunt en kreunt. Het
sssssist, ontploft en gilt. Het bonkt. Hotst en
schreeuwt. Trilt en botst. Het ramt en dramt
tegen de deuren. En het nestelt in de angstig
ademende bomen van de parken. Er klimt
een vogel schrikkend richting hoge sterren.
De vrouw hoort het angstig en moeizaam aan.
En ze denkt: dit is een leven als een oordeel.
Even is er ’n wakje
stilte in het lawijt, en hoort
ze achter een gesloten raam een kerstkindje dat
zich een nieuw leven, een nieuw jaar in schreit.
En ze denkt: dit is een leven als een oordeel.




Een fijne kerst. Een gelukkig 2010.
Precies zoals u het graag wilt zien.

Karel N.L. Grazell