Uit de reeks 10 gedichten over het nieuwe Stadsdeel Zuid vandaag het gedicht van Karel - stadsdichter- Grazell over De Rivierenbuurt.

De Rivierenbuurt

ze kwamen, met hun vrijheid
als een zon, over de Berlagebrug


De witte bloemen van sneeuw
vielen over mijn honger. Een
verborgen radio praatte over
oorlog in de lege avonden, in
de lege winter.
De tijd was lang van angst.

Der Tod, ein Meister aus Deutschland,
woonde ons laatste, verweerde leven uit.
met boven ons de hak, de haak, het hakenkruis.

Toen –
na een show van duizenden dode
lichamen in de Zuiderkerk
(de armoede die
de eeuwigheid was)
kwam de lente binnen met hoop en
met een spreeuw die zong:
In the mood.

En terwijl de lente mijn wereld
bezette, groeide op een dag het leven
vol met lachende vlaggen
en liefdevolle vingers,
en honger gaf het op.

Ze kwamen, met hun vrijheid als een zon,
over de Berlagebrug.
Een lange nacht,
gebroken nu in zwarte scherven,
viel in het water van de Amstel.
Der Meister aus Deutschland
vluchtte onze lente uit.

En de zon was wit: het
lichtste licht. En ik wist:
de opwinding van een levenslange oorlog
stierf, het wonder van oorlogswoorden als
Smolensk en La Falaise was voorgoed voorbij.

Terwijl de zon fel wit was,
nog lichter dan licht,
het witste van elk wit was.

Bevrijding mei 1945
Paul Celan: Der Tod ist ein Meister aus Deutschland