Uit de reeks 10 gedichten over het nieuwe Stadsdeel Zuid vandaag het gedicht van Karel - stadsdichter- Grazell over De Apollobuurt.

Apollobuurt

24.10.44 – Beethovenstraat/Apollolaan
Hoe kan ik je ooit met mijn mond van woorden
vertellen wat in een wond van de tijd gebeurde
als het in dit ogenblik van jou en mij
niet gebeurt.

Het Duitse bloed op de tegels,
het rood van de dood waarover ik stapte
met voeten van onschuld.
De huilende huizen die open haarden waren geworden
van wrok en wraak.
Het lijdzame gras dat vertrapt was
door de laarzen van lege oktoberdagen.
De gijzellijken van bruin zeil
die als grote sigaren werden geladen
op de kale wagen.

Hoe kan ik je ooit met mijn mond van woorden
vertellen wat in een wond van de tijd gebeurde
als het in dit ogenblik van jou en mij
niet gebeurt.

Uit hun latere afwezigheid
bouwden levenden een bronzen beeld,
hun adem ingehouden, hun tong op de lippen
uit eerbied voor het onbekende.
Voor het rood in de eigen aderen van de tijd,
voor ook dat rood van de dood.

Hoe kan ik je ooit met mijn mond van woorden
vertellen wat in een wond van de tijd gebeurde
als het in dit ogenblik van jou en mij
niet gebeurt.

De meute van hijgende herinneringen
komt steeds nader, dreigt m’n angsten aan,
bijt tot het bijten rood is van m’n bloed.

Dat rood van de dood.

aanslag op SD-er Oehlschlaegel/fusillade