Uit de reeks 10 gedichten over het nieuwe Stadsdeel Zuid vandaag het gedicht van Karel - stadsdichter- Grazell over De Concertgebouwbuurt / Willemsparkbuurt.

Concertgebouwbuurt / Willemsparkbuurt

Openluchtconcert

Vondelpark: zwangere groene buik
onder poezenvacht wolken.
Mensenvolle zomer wandelt
tussen rijpe bomen.

Binnenplaats in het park.
Grint. Planten. Stemmen.
Eierschaal van tribunes.
En eierschaal van een tent.

Nichtgezicht achter mike.
Take your time and break it.
Zingende meisjes ernaast,
breed als een bar.

Synthesizer met wit gebit.
Gitarist maakt serpentines.
Drummer wordt hartslag.
Zweten van zwarte boxen.

Geluid loopt de oren over.
Vogels tegen trommelvliezen.
Spitsuur van klanken.
Soms herkenbaar Amerikaans.

Rijen van luistermensen.
Hierzijnwemensen. Neuriërs.
Hij hasjt. En zij hasjt niet.
Een file van applaus.

Voeten. Schoenenvol tenenklem.
Balletschoenen dun als huid.
Sandalen te lang aan.
Gympies bedreigd door asfalt.

Basketbalschoenen, blauw/wit.
Rode sok. Groene sok.
Negerlange neger. Blue jeans.
Rulle trui. Muts van pompoen.

Een roofvogel met zonnebril.
Een bloem in z’n haar,
om tussen gisteren
en morgen te drogen.

Oude nozem, volle buik.
Krom naast z’n evenwicht.
Grijs als how high the moon.
Vloekt hij bij ‘t concert? Niet.

Meisje in clownsbroek.
Mager. Klein als een struik.
Praat verlegen. Groet.
Gaat voorbij als een bal.

Uilenbrilvrouw. Met
peper en zout paardenstaart.
Wuift als een tak:
vrienden van dochter.

Een hoed om te vergeten.
Heupen smal als een kier.
Lachen in chocolade.
Ogen anders. Van tropen.

Regenjasgrijze dichter.
Gesigneerd in z’n gezicht.
Woorden lopen voorbij.
Het regent op z’n bril.

Binnenplaats in het park.
Grint. Planten. Stemmen.
Willen niet eenzaam zijn.
Wij willen niet eenzaam zijn.