Amstelveenscheweg 793-795-797-799

de dorpen van Amsterdam

Het huidige grondgebied van Amsterdam telde en telt nogal wat dorpen. Om er een aantal te noemen: tot lang na de Middeleeuwen een deel van Nieuwer-Amstel en OuderA|mstel. (denk aan het stadhuis aan de Amstel, denk aan de brandweerkazerne  op de hoek van het Museumplein). Maar er zijn er veel meer.
In het oosten bijvoorbeeld: Merwededorp (achter Diemen), Betondorp, Wttewaal (Oetewaal), Amsteldorp.
In het noorden. Zunderdorp, Holysloot, Durgerdam, Ransdorp, Schellingwoude, Nieuwendam, Buiksloot, Tuindorp Oostzaan, Tutti Frutti dorp, Oostzanerwerf.
In het westen. Sloterdijk, Halfweg, Zwanenburg, Ruigoord, Osdorp, Sloten, Nieuwerkerk (ooit in de oude Sloterplas ‘gegleden’).
In het zuiden. Amsteldorp (aan de Amstel voor de bouwers van de Rivierenbuurt).
En dan was er nog bijna duizend jaar geleden de buurtschap Roemersdorp – ik denk zo’n beetje rond de Kalfjeslaan bij de Amstelveensche/Amsterdamscheweg.
Een landelijk Amsterdam (ik heb me laten vertellen dat er nog resten van een middeleeuwse boerderij achter de Prinsengracht bij de Spiegelstraat staan), helemaal verbouwd natuurlijk.
Terzijde van buurtschap Roemersdorp, in de vlakke polder van Buitenveldert, werden naast een heel oude boerderij in de jaren twintig van de vorige eeuw de drie huizen gebouwd, waarvan eentje m’n ouderlijk huis werd vanaf 1931,

held spelen

Veel later, ik woonde met m’n gezin in Enschede, ontdekte ik op een kinderboerderij hoe leuk het was om als vader de held te spelen voor m\n kleine dochters. Ik stapte op een jong kalf af en stak m’n hand in de bek. Het kalf at m’n hand niet op, maar begon erop te sabbelen vanwege het zout dat er natuurlijkerwijs in zat (het dier had natuurlijk nog geen tanden).
Veel later, ik woonde met m’n gezin in de Amsterdamse Molenwijk, liet ik me in m’n kuiten bijten door een leidinggevende gent.
Achter m’n ouderlijk huis, naast dat nu allang verdwenen Roemersdorp, lag in die jaren rond WO II weiland, weiland, weiland, weiland.  Dat begob zo’n beetje waar nu de Acacia op Bolestein ligt en strekte zich uit naar de Amstel.
Daar, bij het eerste toegangshek, riep ik als jonge tiener de jonge kalfjes om uit een grote, schoongeschuurde emmer karnemelk te slobberen. Dat was tegen de avond, als Stein van de boerderij boter had gekarnd, tot in het zweet stampend in de karnton tot grote gouden kluiten in het wit dreven. De kalverjeugd kwam aanhollen en aanspringen en even later zaten hun zwarte snuiten onder het witte karnemelkse. En ik leerde mezelf m’n hand in de bekken te steken (met volwassen koeien moest je dat maar niet doen: die maalden je vingers vast en zeker tot moes en herkauwden ze ook nog ’s).
Onze buurman, Richard Sell, had in het eerste deel van het weiland een stuk gehuurd voor een toom ganzen – met aan het hoofd van de gakkende groep een dictatoriaal mannetje, een stoere gent die z’n terrein verdedigde tegen de indringer die ik was. Hij blies agressief met de hals naar voren, hij vloog op m’n benen af en kneep erin met z’n snavel.
Zo leerde ik dat kalveren en genten niet gevaarlijk waren. Zo werd ik later eventjes held van m’n jonge kinderen.

Karel N.L. Grazell
Amsterdams stadsdichter uit Zuid