WONINGEN VAN ONZE GENERATIE.
Amstelveenseweg 797

hoe laag het bod, hoe oud m’n vader?

Die zomerdag in 1967 leverde een foto op van m’n ouders, m’n vrouw, enkele dochters en mezelf. In Tiel genomen. Deze.
Toen we weer binnen zaten, vertelde m’n vader:
‘Gisteren zijn twee heren hier geweest om te praten over dat bod dat ze hadden gedaan op het huis aan de Amstelveenseweg. Het was ongelooflijk laag, haast niets. Want het werd toch over ’n paar jaar waarschijnlijk gesloopt.
Ze kwamen met de trein en er is hier geen openbaar vervoer, dus ik haalde ze van het station af met de auto. ’t Is een heel eind hierheen.
Toen ze zaten met een kopje koffie, zei een van de heren: maar meneer Grazell, waarom maakt u zich druk om wat meer of minder geld, u bent oud, straks bent u er niet meer, en dan maakt uw zoon in een week tijd dat geld op.
Ik heb toen gezegd: als m’n zoon dat zou willen, dan mag hij. En mijn leeftijd heeft niets met de hoogte van uw bod van doen.
En ik heb ze de deur uitgezet. Ze vroegen nog of ze een taxi mochten bellen, want ik bracht ze natuurlijk niet terug naar het station – maar ik heb nee gezegd, ze gingen maar lopen.’
Hij stak een sigaar op.
‘Als jij die schamele centen van die heren er doorheen wilt jagen, Karel, ga je je gang. Dat is jouw zaak dan. Over die opmerking was ik ook niet boos. Maar dat ik oud ben. Ik ben nog lang niet afgeschreven. Gisteren zat ik nog met L, schrijlings op de nok van een dak om de schoorsteen daar te repareren.
Oud? Afgeschreven? Ik oud?’
Hij was toen 72. Z’n vriend L. daar op die nok van het dak was een paar jaartjes meer. Het huis is in 1972 gesloopt en hoeveel of weinig m’n vader ervoor kreeg, heb ik nooit gehoord of nagezocht.
Overigens, hij is 90 geworden.

Karel N.L. Grazell
Amsterdams stadsdichter uit Zuid