Churchilllaan

Hoe ben je begonnen het in je te bedenken,
Karel?

Heb je eerst met de handen van je gedachten
een beeldentuin vol Ghandi’s gevormd – elk
beeld anders: wijzend als ‘n profeet, of wijs
teruggetrokken in de eigen woorden, of met
felle ogen, of met stille ogen, of... of... Tot je
tenslotte meende hoe Ghandi was geweest,
Karel?

En groeide toen heel traag je overtuiging: zo
wordt het beeld. Of  raakte het je als ’n flits:
die zekerheid van zo en niet anders? En kwam
toen het vormen met je echte handen, en het
steeds weer verbeteren: plooi anders, wang
anders, gebaar anders? Tot Ghandi dacht en
leefde: ‘n mens van klei en bloed geworden,
Karel?

En liet je hem dan gieten in brons om van
eeuwigheid te worden: hij en ook ‘n beetje jij?
Daar staat het nu in die drukke laan, levend
en toch ook zo passief... als een Ghandi,
een wandelend, maar stilstaand standbeeld
tegelijk: op weg en niet op weg naar wat,
Karel?

Zoals wij allemaal in die drukke laan
van onze dagen, van onze tijd...
Karel?




Karel N.L. Grazell