Bron: Het Parool, 15-10-2005

JOHANNES VAN DAM

Een echte Argentijnse griller had ik al lang niet gehad en toen ik bij Iens wat positieve commentaren zag (twee keer uitstekend, een keer redelijk; 7,5 voor eten en decor, 8,5 voor service), dacht ik - zoals ook u dat zult denken - kom, we gaan er eens op af, op Mi Sueño (Mijn Droom) in de Maasstraat .

In zo'n ietwat culinaire straat met buurtfunctie kan het toch niet echt slecht zijn? Zuid immers, en een beetje chic.

Buiten troffen we twee tafeltjes aan en de aankondiging voor een speciaal menu van onbeperkt krabbetjes eten, binnen een lage ruimte met systeemplafond en tegelvloer met eikenhouten gemat meubilair. Echte servetten! Gipsy Kings uit de speakers. Twee moeders zitten bij het raam, twee dochters zitten apart hun geheimpjes te delen. Het is nog niet druk. Toch vergeet het dienstmeisje een deel van de bestelling en als we later om de traditionele saus (chimmichurri) bij het voorgerecht willen vragen, ziet ze ons niet eens. Pas als we voor haar gaan staan, kijkt ze na een tijdje op van haar huiswerk. Service 8,5? Kom nou!

De eigenaar neemt het later over, misschien gewaarschuwd door gasten die me herkend hebben. Maar het helpt niet echt, dat om de haverklap vragen of het smaakt. Helemaal niet als bijvoorbeeld het brood een enkel puntje voor twee personen is, dat grotendeels uit een lichte korst met grill-strepen bestaat en verder vooral uit sterk naar gist smakend, volstrekt ongaar, te ver uitgerezen deeg. Gebakken lucht! De grillstrepen smaken naar vleesmarinade. Dit is het vieste broodje ooit. De kruidenboter past daar goed bij.

De kaart ziet er uitstekend verzorgd uit; kun je die gewoon zo kopen? Er staat niets echt bijzonders op. Dus beginnen we met de pollo picante, stukjes matige kipfilet met dikke, zwarte en heel vies, bitter smakende grillstrepen (€6).

Ze denken niet alleen dat je brood kunt afbakken op de grill, ze denken ook dat je hem beter niet kunt schoonmaken, want dan krijg je donkerder strepen. Proeven, dat doet een Hollander toch niet, zeker. Het is vies en ook nog kankerverwekkend, dat aangeplakte verbrande vuil dat streepsgewijs aan je eten gekleefd zit.De vleesempanada's (€6) zijn beter: wat droog misschien en daarom gingen we op jacht naar die chimmichurri. Zo worden ze zelfs lekker!

Dan komen de soepen; er staan er drie op de kaart: groentesoep, sopa carbonada en dagsoep. We vragen wat de dagsoep is. Die is er niet, krijgen we te horen. Tja.

De smaak van de groentesoep (€4,50) is die van fabrieksbouillon met veel smaakversterker, met daarin wat grote stukken rauwe winterwortel en wat taaie rauwe bloemkool. Anders niets! Nog niet een blaadje peterselie kan ervan af. De slechtste soep aller tijden! Goed voor het Guinness Book of Records . De carbonada heeft een wat gevarieerdere inhoud en is nog redelijk te noemen (€5).

Dan ben je blij als je bij het hoofdgerecht komt, het veelgeroemde vlees, waarbij je de keus hebt uit een aantal soorten in verschillende gewichtsklassen, 'naakt', zodat je er nog van alles bij moet bestellen. Daarnaast zijn er wat zaken met iets van garnituur, zoals de dagvis. Wat dat is, vragen we het meisje. Daarvoor moet ze weer naar de keuken om terug te komen met het bericht dat dat een zeevis is. Een baars. Een zeebaars, wordt het tenslotte (€14,50). Een magere vis die oververhitting nooit goed doorstaat. Hij is bijna zwart gegrild, met diezelfde zwarte grillstrepen en daardoor zo bitter, dat je het visvlees bijna niet meer proeft. Dat het een hele vis is, helpt niet veel, meer dan de helft blijft staan.

Bij de entrecote van tweehonderd gram (€11,25), aangekondigd als Argentijnse Aberdeen Angus is dat net zo: één kant is erg vies gegrild, de andere kant wat minder - is de grill schoon getrokken door de eerste kant? Met mijn vlijmscherpe mes snijdt ik de vieze strepen weg. Als de baas dat ziet, vraagt hij weer of het goed smaakt en kan ik me niet inhouden. ''Zo wel,'' zeg ik. Hij biedt een andere aan, ik weiger, maar hij gaat weg en komt met een schoon gegrild stuk vlees terug. Dat is mals en niet vies. Erg veel smaak heeft het vlees ook niet. De frieten zijn matig tot redelijk, met lekkere uienringen, de groenten (€2,50) ongeveer zoals die in de soep: oneetbaar. En de bonen met ui en maïs (€3) zijn vrij smaakloos (blik?). Er is ook een saladebar, maar onder meer de droge schijfjes komkommer, de erg matige aardappelsalade, de slechtste bliktonijn en de fabrieksdressing stemmen je niet vrolijker.

De wijn, shiraz (€27), van de kleine kaart is overigens wat warm, maar zeker niet slecht.

Eén dessert is wel genoeg, vinden we, maar echt Argentijnse zaken, zoals budin de pan, broodpudding, missen we. Daarom maar, met angst en vreze, de gegrilde ananas met dulce de leche (melkkaramel) en kaneelijs (€4,50). De grill is schoon geweest, maar ze hebben niet de moeite genomen de hele steel uit de ananas te snijden. Eén keer met een appelboor is echt niet voldoende.

Hier zien we hoe je van slechte producten met slecht werk iets huiveringwekkends kunt maken. De eigenaar meldt dat zijn zaak twee maanden open is en dat nog niemand geklaagd heeft (Zuid!), maar dat ze van hun fouten moeten leren. Voilà, hier veel leerstof, maar met deze kok zie ik het somber in. De een zijn droom is de ander zijn nachtmerrie.


Reactie: Geplaatst door: leondixie - 26 oktober 2005 om 14:21
Woon zelf ook in de Rivierenbuurt en had de recensie van Johannes van Dam in het Parool gelezen. Ben eigenlijk wel benieuwd of er bewoners uit de Rivierenbuurt zélf al eens hebben gegeten bij Mi Sueno. ;)

---

Deel dit artikel nu met je vrienden!