Alzheimer te lijf met kunst en zang

"Ik was zo verdrietig! Toen heb ik dit getekend en dat was zo grappig dat ik weer kon lachen", vertelt Anna die vroeger actrice was. Ze toont haar tekeningen, netjes geordend in een plastic album, tijdens het 2-jarig feestje van inloophuis Odense.

"Ik herken mijn vader's hand. Het is zijn nieuwe manier van communiceren", licht de dochter van Ab toe tijdens de expositie van schilderijen gemaakt door mensen die lijden aan Alzheimer. De schilderactiviteiten zijn voor hen een uitingsvorm van hun gevoelens en gedachtes nu erover praten steeds minder goed wil vlotten. Ab raakt geregeld de draad kwijt in een gesprek. Zijn schilderkunst spreekt nu echter voor hem. Zijn schilderstijl is vandaag gelijk ook maar zijn bijnaam; Ab-stract. De expositie vindt plaats in het Odensehuis, een inloophuis voor demente mensen.

Aan de muur kunstwerken geschilderd door de Alzheimerpatienten die centraal in de grote 'huiskamer' zitten. Dicht om hen heen de familie, veelal jonge tot middelbare mensen wiens ouder getroffen is door een ziekte die tegenwoordig ook al steeds vaker slachtoffers in de 50 maakt. Zo ook hier. "Een vreselijke ziekte", vertelt mevrouw Brugman(79) die boven het Odensehuis woont en actief is als vrijwilligster.

Een andere vrijwilligster, Nita Bergisch(69) kent dementie van dichterbij dan haar lief is. Haar man is zelfs zo ernstig getroffen dat hij er vandaag niet bij kan zijn. "In het Odensehuis is de insteek dat we alles zelf doen, alles in eigen beheer regelen", vertelt Nita honderduit en met een enorme drive in haar hele doen en laten. Nita leeft, ademt en is het Odensehuis.

Een groep van zo'n vijftien Alzheimerpatienten heeft een eigen cd gemaakt en zingt vandaag live voor het in grote getale aanwezige publiek. Engelstalige nummers, Nederlandse smartlappen, declamaties en solo's. Deze Voices of Holland draaien er hun hand niet voor om. De vonk slaat over op het publiek dat steeds luider mee gaat zingen. Zo ook Gabriela Gilliam wiens vader Jim in het koor zingt. Jim kijkt wat verward om zich heen wat er toch allemaal gebeurt maar opeens vindt zijn blik die van zijn dochter. Zij kijkt  liefdevol terug, er onstaat een beginnende glimlach op haar gezicht. Een kwetsbare glimlach vanwege die rotziekte die haar vader zo in zijn macht heeft.

Het zingen mist ook zijn uitwerking niet op de dementen zelf. Waren ze eerst wat in zichzelf gekeerd, nu gaan ze echt los en zie je ze breeduit glimlachen en het gezongene zelfs acteren. De middag is een succes en wordt afgesloten met een gezamelijke maaltijd. Een mannetje of 40 schuift aan en het hele idee achter het Odensehuis manifesteert zich nu overduidelijk; er zijn louter positieve en vrolijke gezichten te zien. Meneer Alzheimer is voor even een blokje om.


foto en camjo: ©fotomovo

---

Deel dit artikel nu met je vrienden!